یه هفته تا اووووومدن پسر مامان

مثل یه چشم به هم زدن به ماه ٩ رسیدیم خیلی ناراحت بودم چون مامان خیلی  بارداریش رو دوست داشت . تو دل مامان بودی و فقط من میتونستم تکونات رو بفهمم و یه جورایی مال خود خودم بودی فکر این که قراره خلوت دوتایی مون بهم بخوره و تو بیای بیرون و مال همه بشی ناراحتم می کرد و دوست داشتم همه چی خوب باشه و چند ماه دیگه  هم حاملگی م طول بکشه  وقتی این رو به باباجون که می گفتم میگفت پس من چی؟ اون دوست داشت تو رو ببینه و بغلت کنه. هفته های اخر، انقباض ها خیلی شدید شده بود و وقتی شروع میشد قلبم تند تند میزد و گر می گرفتم . آقای دکتر تاکید می کرد که هر وقت انقباض ها منظم شد بدو برو اتاق زایمان بیمارستان بهمن تا تحت نظر باشی و من اعترافف می کنم که گاهی اوقات فاصله ی این انقباض ها منظم می شد ولی من خیلی جدی نمی گرفتم چون می ترسیدم از بیمارستان رفتن و بستری شدن و این چیزها. هفته های آخر زمان وزن گیری شما بود و منم کم نمی اوردم بابا جون هر روز برام کلی غذاهای خوشمزه و رنگارنگ درست می کرد ومنم با عشق همش رو می خوردم این جوری بود که هم تو هم من و هم بابایی حسابی وزن گیری کردیم . وزن من هفته اخر بارداری به ٩٤ کیلو رسید. یک هفته مونده بود به اومدنت رفتیم پیش آقای دکترو روز پانزده اردیبهشت برای زایمان تصویب شد . این روز مصادف بود با سالگرد ازدواج من و بابا.با خانواده هامون تماس گرفتیم وقرار شد مامان جون یه هفته زودتر و پدر جون به همراه مامانی و بابایی یه روز قبل اومدن شما بیان خونمون . اواخر بارداری از دو چیز خیلی می ترسیدم  یکی پارگی کیسه اب در اثر این انقباض ها و دومی هم بالا اومدن از چهار طبقه پله درست بعد مرخص شدن از بیمارستان. هفته اخر هم گذشت و خدا رو شکر این انقباض ها هیچ خللی در روند حاملگی من بوجود نیوورد و این وسط فقط من بودم که نتونستم  از ماه های آخر بارداری م  بخاطر استرس و افکار منفی لذت کامل رو ببرم پس نتیجه اخلاقی این ماجرا این میشه که مامان جون هیچ وقت نباید بخاطر چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده غصه خورد